Seyir Yolum

Mezuniyetime şunun şurasında 4 ay kaldı. Ve ben  bir arayış bir boşluk içine düştüğümü yeni yeni fark ediyorum. Zaman zaman aşırı düşünceli, zaman zaman ben ne yapacağım şimdi diyorum kendi kendime. Bu aslında psikolojide anne ve babaların çocukları yuvadan uçunca geçirdikleri boş yuva sendromuna benziyor bence. Çünkü ben de şuan benim için bir yuva olan okulumdan ayrılacağım ve bu gerçekten kolay bir şey değilmiş. 

Başlarken (Sene:2013)

İlk başladığımda biter mi 4 sene ya diye söylenirken şimdi bitiyor diye ağlar duruma geldiğimi görmek çok trajikomik bir durum gerçekten. Ama bitiyor işte. Her sonun bir başlangıcı olduğu gibi benim de yeni başlangıçlarım olacak. Bekliyorum! Belki iyi belki kötü başlangıçlar olacak bunlar. Fakat hayat bize sunacaklarını her zaman altın tepside sunmuyor. Pes etmeden, yılmadan, bıkmadan aradığımızı bulmaya, seyir halinde olmaya devam etmektir önemli olan. 
Ben bu yolculukta seyir halinde olmaya devam edeceğim. 
 Neden seyir hali diyeceksiniz belki? Çünkü seyir aslında hayatımızdaki birçok halleri kapsıyor. Seyir demek yolda olmak demek; seyir demek görmek, bakmak demek. Ve ben bu yolda sesleri  duymaya, yolları görmeye, şehirleri görmeye, aşkı görmeye, paylaşmaya, gülmeye; yıldızlarla göz göze, insanlarla göz göze, doğayla iç içe devam edeceğim. 

Biterken (Sene:2017)

Seyir yolumda benimle birlikte yürüyeceklere; birlikte görmek, birlikte okumak, birlikte paylaşmak için ben artık buralardayım. :)